Omgaan met (levend) verlies
De afgelopen maanden is er veel gebeurd. Een aantal lieve mensen verloren kort na elkaar het leven. Anderen kregen slecht nieuws op gezondheidsvlak en mijn twee lieve zonen verlieten het huis.
Tja, eerlijk, ik heb toch wel last van het legenestsyndroom… Al ben ik ontzettend dankbaar dat ze zo lang dichtbij gebleven zijn en ik eigenlijk wel een bofkont ben! Toch had ik de rollercoaster aan gevoelens die me overvallen, niet zo intens verwacht.
Ook al besef ik dat dit een natuurlijke fase in het leven van elke ouder is, daarom doet het niet minder pijn. De gevoelens van “verlies”, gemis en verandering in de dagelijkse routine, is een rouwproces dat elke ouder meemaakt. Dit mag echt beleefd en gevoeld worden. Dat dit bij de ene ouder meer pijn doet dan bij de andere heeft misschien ook wel te maken met de band tussen ouder en kind(eren). Ik heb een hele fijne en diepe, liefdevolle band met mijn twee fantastische zonen! We hebben samen, in hun groeiproces, heel wat meegemaakt… Dus snijdt het dagelijkse gemis diep in mijn hartje.
“Wanneer we rouwen”, zei Jim Carrie ooit, “is dit niet zomaar een emotie. Hij ziet het als een ontwarring, een plek waar ooit iets leefde en nu verdwenen is.” Of niet meer op dezelfde manier in de dagdagelijkse routine voorkomt, bij bijvoorbeeld verhuizen, het huis verlaten, geen contact meer willen, … . “Rouw snijdt diep door je heen en laat een holle pijn achter waar ooit liefde huisde voor wie het leven liet”, vult hij aan.
Als we iemand abrupt verliezen aan de dood, of geleidelijk aan door een ongeneeslijke ziekte, neurodegeneratie (dementie, Parkinson, ALS, …) voelt het ondraaglijk en onwezenlijk. Het laat diepe wonden na, waarvan we denken dat ze nooit meer dichtgaan. Na verloop van tijd beginnen de ruwe en pijnlijke randen te helen. De harde pijn verzacht, maar de afdruk van al die gemiste liefde, de littekens, blijft in elke vezel van ons lichaam aanwezig. De waarheid is dat we nooit echt “verdergaan”. We leren een leven bouwen rond die rouw, rond dat gemis. De liefde die we zo intens gevoeld hebben, transformeert en blijven we voelen in de warme liefde bij de vele herinneringen, bij een lied, een lach, een geur, … Ze blijft hangen in de stille momenten waarop we nog steeds proberen te reiken naar wat er ooit was en nu niet meer is.
Onze rouw hoeven we niet te verbergen. Het is geen teken van zwakte om je voor te schamen. Het is het allerdiepste bewijs dat onvoorwaardelijke liefde bestond. Blijft bestaan! Dat je met hart en ziel elkaar graag zag en dat die liefdevolle verbintenis jullie vol licht liet stralen en leven. Dat licht is nu voor een stuk gedoofd…
Dus sta jezelf toe het te voelen. Sta jezelf toe te rouwen. Sta jezelf toe te herinneren. Zonder dat er tijd moet opgeplakt worden, want er staat geen tijd op rouwen. Noch bestaat er een ‘juiste’ manier om te rouwen. Iedereen mag rouwen op de eigen manier!
En ja… Sommige dagen zullen zwaar voelen, verteerd van de pijn. Andere dagen zullen lichter aanvoelen en een beetje troost brengen. Op sommige momenten zullen onverwachte golven van verdriet jouw hele “zijn” overspoelen, waarbij je het gevoel krijgt te verdrinken in al dat hartzeer. Besef en voel dat er ook momenten zullen zijn die jou vullen met dankbaarheid voor de liefde en het geluk dat je samen hebt ervaren.
Eer je verdriet, want het is heilig! Het is het bewijs van de diepe liefde in jouw lieve hart. Doorvoel die rauwe emoties. Laat ze toe als metgezel in jouw rouwproces. Door ze toe te laten, door ze tijd te geven en erkenning, zullen ze verzachten.
Met de tijd, niet te bepalen in lengte, zal je door jouw pijn heen, verlichting vinden. Het gemis zal er altijd zijn. Weet, evenzo de liefde. Vergeten zal je nooit!
Beetje bij beetje zal je in jouw rouwproces leren dat je zowel liefde als verlies tegelijk kan dragen. Ook ik…
Ik wens jou heel veel liefde, licht en kracht toe op jouw weg!
Lukt het niet op jouw eentje, dan wandel ik heel graag met jou mee! Neem je graag deel aan de Atalanta VrouwenVlindercirkel, waar we met gelijkgestemden over onze zieleroerselen praten, ook altijd welkom!
Namasté 🙏
Inge
#omgaanmetverdriet #omgaanmetverlies #rouwproces #innerlijkerust #rouwverwerking #gemis #lichaamsgerichtecoaching #legenestsyndroom
